پریشان داستان بی سرا نجامی

غم اگین غصه تلخی که از یادش هراسانم

به غفلت رفت از دستم

وزین غفلت پشیمانم.

جوانی چون کبوتر بود و من بودم یک طفل کبوتر باز

سرودی داشت ان مرغک

که از بانگ سرودش مست بودم شادمان بودم

به شوق نغمه مستانه او نغمه خوان بودم

نوایی داشت حالی داشت

گاه و بی گاه با طفل دلم قال و مقالی داشت.

جوانی چون کبوتر بود و من بودم یک طفل کبوتر باز

که او را هر زمان با شوق اب و دانه می دادم

پر و بال لطیفش را به لبها شانه می کردم

و او را روی چشم و سینه خود خانه می دادم

ولی افسوس هزار افسوس...

یک روز ان کبوتر از کفم پر زد...

ز  پیشم همچنان تیر شهابی تند بالا رقت

به سوی اسمان  ها رفت.فقان کردم

نگاهم را چنان صیاد دنبالش روان کردم

ولی او کم کمک چون نقطه شد و ز دیده پنهان شد.

به خود گفتم ان مرغک به سوی لانه می اید

ولی افسوس هزار افسوس..

به عمری در رهش اویختم فانوس چشمم را

نیامد در برم مرغ سپید من

نشد گرم از سرودش خانه امید من

کنون دور  از کبوتر لانه خالی. اسمان خالیست

به سوی اسمان چون بنگرم تا کهکشان خالیست

منم ان طفل دیروزین

که اینک در غم هم نغمه ای با چشم تر مانده...

درون اشیان زان همنوای گرمخو یک مشت پر مانده

پر او چسیت مانده؟هاله موی سپید من

فضای اشیان خالی خالیست

چه هست ان اشیان؟ویران دلم...

ویرانه عشق و امید من

هزار افسوس!هزار اندوه!جوانی رفت شادی رفت روح زندگانی رفت.....

غم امد ماتم امد دشمن عشق و امید امد

پدر بگذشت مادر رفت شور عشق از سر رفت

سپاه پیری امد هاله موی سپید من

کنون من مانده ام تنها

ز  شهر دل گریزان رهنورد هر بیابانم

سرا پا حیرتم درمانده ام همرنگ اندوهم

چنان گم کرده فرزندی به صحرای غریبی بیکسی هم صحبت کوهم...

صدا سر میدهم در کوه

کجایی ای جوانی شادمانی!؟

جواب اید به صد اندوه

کجایی ای جوانی شادمانی...!؟

             چشم من بارانیست

                  با که گویم که در این کلبه تنهایی

                                     آسمان  آبی نیست...

 شايد خطا كردم وتو بي آنكه فكر غربت چشمان من باشي ...

نمي دانم كجا ...تا كي...براي چه؟

رفتي و بعد از رفتنت باران چه معصومانه باريد بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاكستري گم شد

 و گنجشكي كه هر روز از كنار پنجره بامهرباني دانه بر مي داشت تمام بالهايش غرق اندوه شد

وبعد از رفتن تو آسمان چشمهايش خيس باران بود

 وبعد از رفتن تو تمام هستي ام از دست خواهد رفت ومن بي تو هزاران بار خواهم مرد

                                                         و تو

                                           تویی که شروع نشدی

                                     و ردی که جاده ها را قدم میزند

                                                     و من

                                          تک خیال سبز پاییز

                                         سر میکشم بودنت را

                                     و تمام نمی شوی تا همیشه

                                           غربت شعر من

                                            پاییز فصل تو

                     می خواهم معصومیت نگاهم را به کودکی هایم هدیه کنم

                                            تو که رفته ای

                                        وقت رفتن من است

                   خاطره را یادگار میسپارم به راهرویی که برایم خاطره شد

سفره ی هفت سینی از:

             سبزی ایمان

سفیدی صبر         سرخی عشق

سرافرازی وجدان    سنگینی سبد ثواب

سبکی بار گناه   و    سیلاب محبت

تقدیم به تمام دلهای بهاریتون...

            همه خاطره هایت رانیز باخودت می بردی

آه ای خاطره ها           آه ای خاطره ها

            ای شیاطین عذاب آور شب

بگذار فراموش کنم         قصه هرچه که بود 

         قصه هرچه که هست...

... بنویسید دمش گرم نبود

بنویسید صدا بود ولی نرم نبود خانه در خاک و خدا داشت ، تماشایی بود

بنویسید دو خط مانده به تنهایی بود

بنویسید که با ماه ،کبوتر می چید از لب زاغچه ها بوسه ی باور می چید

بنویسید که با چلچله ها الفت داشت اهل دل بود و با فاصله ها نسبت داشت دلش از زمزمه ی نور عطش می بارید ریشه در ماه ، ولی روی زمین می جوشید

بنویسید زبان داشت ولی لال نشد

بنویسید که پوسید ولی کال نشد پرِ طوفان غزل بود ولی سیل نداشت

بنویسید که دل داشت ولی میل نداشت پنجه بر پنجره ی روشن فردا می زد وسعت حوصله اش طعنه به دریا می زد

بنویسید به قانون عطش ، آب نداد و کسی کودک احساسش را تاب نداد سرد و سرما زده از سمت کویر آمده بود کودکی بود که در هیات پیر آمده بود تا صدای دل خود چند تپش فاصله داشت گاه با فلسفه ی عشق کمی مسئله داشت ...

             تکه ای ابر سیاه

             در تکاپوی نزولی دیگر

             و دلم گرم از این بارش سبز

             که خدا،

             بر تن باغچه ی خانه ی مان می روید

زندگی گم شد           در هیاهوی زاغان پیری

                             که مرگ را فریاد می کردند

زندگی له شد         در زیر گام جلادانی

                            که محبت را گردن می زدند

زندگی از یاد رفت         در جدال سوداگرانی

                            که عشق را معامله می کردند

زندگی پوسید          در گوشه ی دل هایی

                            که به تاریکی خو کرده اند

زندگی به بازی گرفته شد          در دستانی

                 که از ایمان و آزادی نردبان می ساختند

ولی من نمی گذارم          سهم کوچکم از زندگی

                           در زیر گام جلادان عشق

                           در دستان دزدان آزادی

                           در هیاهوی زاغان پیر

                           در جدال مضحک سوداگران عشق

                           و در کنج دل های سیاه

                           به فراموشی سپرده شود...

جايي كه ميري مردمي داره كه مي شكننت نكنه غصه بخوري من همه جا باهاتم . تو تنها نيستي .

 توكوله بارت عشق ميزارم كه بگذري، قلب ميزارم كه جا بدي، اشك ميدم كه همراهيت كنه، ومرگ كه بدوني برميگردي پيشم

يادته يه روز بهم گفتي هر وقت خواستي گريه کني برو زير بارون که
نکونه يه نامردي اشکهاتو ببينه و بهت بخنده . گفتم : اگه بارون نباره
چي ؟ برگشتي و گفتي : اگه چشمهاي تو بباره آسمون هم گريش ميگيره . گفتم :
يه خواهش ازت دارم وقتي که آسمون چشمهات ميخواد بباره ميشه تنهام نذاري ؟
گفت : به چشم............ اما حالا دارم گريه مي کنم ولي آسمون نمي باره
تو هم اون دور ايستادي و بهم مي خندي

شايد زندگي آن جشني نباشد که آرزويش را داشتي اماحال که به آن دعوت شدي تا مي تواني زيبا برقص

 وقتي گريه مي کنم تو را در اشکهايم ميبينم................ ولي
اشکهايم را پاک ميکنم تا کسي تو را نبيند

بدترين درد اين نيست كه..................... عشقت بميره

بدترين درد اين نيست كه.....................به اوني كه دوستش داري نرسي

بدترين درد اين نيست كه.....................عشقت بهت نارو بزنه

بدترين درد اينه كه.......................يكي رو دوست داشته باشي و اون ندونه

اگه يه روز کسي بهت گفت دوست دارم سعي نکن بهش بگي دوستش داري اگه
گفت عاشقتم سعي نکن عاشقش بشي اگه گفت همه ي زندگيش تويي سعي نکن همه ي
زندگيش باشي ِ چون يه روز مياد و بهت ميگه ازت مُتنفرم اونوقت تو نمي
توني سعي کني ازش متنفر بشي

وقتی خواستم زندگی کنم، راهم را بستند.وقتی خواستم ستایش کنم، گفتند خرافات است.وقتی خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است.وقتی خواستم گریستن، گفتند دروغ است.وقتی خواستم خندیدن، گفتند دیوانه است.دنیا را نگه دارید، میخواهم پیاده شوم

زندگی کوتاهتر از آن است که عشق ورزیدن را برای لحظه آخر بگذاریم

با خود عهد بستم بار دیگر که تو را دیدم بگویم از تو دلگیرم ولی باز تو را دیدم و گفتم بی تو میمیرم

زرد است كه لبريز حقايق شده است. تلخ است كه با درد موافق شده است .
شاعر نبودي؛ وگرنه مي فهميدي پاييز بهار است كه عاشق شده است.

هیچ کس لیاقت اشکهای تو را ندارد و کسی که چنین ارزشی دارد باعث ریختن اشک های تو نمی شود.

اگر بدانم که درخواب تو را بیشتر خواهم دید برای همیشه دیدن تو هرگز بیدار نمی شوم
اگر بدانم که مردگان تو را بیشتر خواهند دید برای همیشه دیدن تو قید زنده بودن راخواهم زد

وقتي خاطره هاي آدم زياد ميشه ديوار اتاقش پر عکس ميشه اما هميشه دلت واسه اوني تنگ ميشه که نميتوني عکسشو به ديوار بزني

خنده ي تلخ من از گريه غم انگيزتر است ، كار من از گريه گذشتست به آن مي خندم

اي شمع آهسته بسوز كه شب دراز است ، اي اشك آهسته بريز كه غم زياد است

هميشه فکر کن تو يه دنياي شيشه اي زندگي ميکني. پس سعي کن به طرفه کسي سنگ پرتاب نکني چون اولين چيزي که ميشکنه دنياي خودته ……

شیشه پنجره را باران شست...

از دل من اما  چه کسی نقش تو را خواهد شست...؟

آب های شوری روان است

که از تمام شورابه های جهان

تحمل ناپذیر تر است.

ابر پریشان غم هایت

سیلاب فرداهای من است.

دستانت را به من بده

و سر به آغوش شعرم بگذار

شک نکن!

آرامت می کند.

حصار ذهن نماسيده

به جان لحظه يی ست

که از ارتفاع ابروانت

رهايش کردی.

اینجا تحمل سایه کم است.

حباب چشم

آسان می ترکد.

خستگی نشان رهروان تنهاست.

و این پیله ی غریبی

که دور تنم می بینی

عنکبوت بافه های حسرت توست.

                    همیشه ساده می بازد

                                همیشه لشکر اندوه به قلب ساده می تازد

من آن سبزم که رستن را تو اخر بردی از یادم

                      چه ساده هستی خود را به باد سادگی دادم

                                          به پاس سادگی در عشق درون خود شکستم زود

                           دریغا سهم من از عشق قفس با حجم کوچک بود

        درونم ملتهب از عشق برونم چهره ای دم سر

                                       ولی عشق با غم را غرور من مرمت کرد

        به غیرت دوستت دارم از دلم حرفی نشد جاری

                                        ولی غافل که تو خنجر درون آستین داری

        طلوع اولین دیدار غروب شام آخر بود

                                       سرانجام تو با عشقت حدیث پشت و خنجر بود

خستم از خودم...

خستم از همه...

نمیدونم چرا؟؟همه هم از من خسته هستن...

همه نا راضی: خانواده >همکارا>دوست ها...

آخه چرا همه فکر میکنن من توجهی به هیچ کس ندارم(من که خودمو وقف همه کردم...)

نگاه میکنم ! نمی بینم ! چیزی جز اشک و ناله و شیون ... کینه و بغض ... من گریزانم از این مردم !!! خداوندا !!! نجاتم بده !!! از این لحظه های کشنده از این ضجه های زننده !!! نجاتم بده !!!